„Gwiezdne Wojny – Przebudzenie Mocy” – złom i holenderska futbolówka (ocena 3/10)

Fabuła.
No dobra, to nigdy nie była silna strona Gwiezdnych Wojen i zawsze
można było się doszukiwać nieścisłości, niedoskonałości i miałkości
scenariusza. Ale tym razem jest naprawdę fatalnie. Można mieć przede
wszystkim wrażenie, że przy zupełnym braku pomysłów ściągano rozwiązania
scenariuszowe z poprzednich epizodów, a nawet innych filmów (Harry
Potter, adaptacje Tolkiena, a nawet The Wall Alana Parkera). Niektóre
sceny jakby żywcem zostały przeniesione, szczególnie z jawiącego się z
perspektywy czasu jako najlepszego, pierwszego Epizodu 4
zrealizowanego w 1977 roku.

Dialogi.
Tutaj też nikt nie domaga się żeby było coś na miarę Tarantino, ale
jakiś poziom powinno się trzymać. Niestety wypowiadane przez bohaterów
teksty są tak drętwe, że najchętniej opodatkowałbym wynagrodzenie autora
stawką 75%. Nawet polskie komedie romantyczne mają lepsze interakcje.
Jak długo szukać równie fatalnych dialogów, na myśl przychodzi mi
jedynie taki polski film, przez który swoją posadę stracił prezes
warszawskiej giełdy.

Efekty Specjalne.
Tutaj już nie może być żadnego usprawiedliwienia, bo to w końcu seria
która była prekursorem efektów specjalnych w kinie od lat 80-tych.
Tymczasem jest mocno przeciętnie. Oczywiście są i walki, i miecze
świetlne, i strzelanie, i statki kosmiczne, i pościgi, a nawet
zapadająca się ziemia. Tyle tylko że to wszystko było też bez mała 38
lat temu. A w wersji w 2015 roku nie ma absolutnie żadnego nowego
pomysłu. Jak w przypadku fabuły wszystko jest wtórne i już wielokrotnie
wymyślone na kinowych ekranach. Jakby tak rozłożyć sceny na efekty
pierwsze to zapewne każda miałaby jakiś pierwowzór: jak nie w
poprzednich epizodach, to w innych filmach (niekoniecznie kultowych).
Zupełnie nie wykorzystana jest technologia 3D – kilka razy nam statek
kosmiczny wleci w okulary i tyle (to już nie wiem czy nie lepszy odbiór
jest wersji 2D). Momenty dynamiczne przez to, zamiast emocjonujące, są
męczące, trudno nawet zorientować się w tym hałasie i błyskach jak
wygląda sytuacja bohaterów. No właśnie, bohaterów, przechodzę czym
prędzej do punktu kolejnego.

Bohaterowie.
Dobrze że nie jest fanem poprzednich epizodów, bo miałbym mocnego
porannego kaca (i tak mam). Co by nie powiedzieć, to bohaterowie
poprzednich serii mieli jakiś urok i wzbudzali sympatię widza. To że nie
ma ich już wśród żywych, albo gdzieś głęboko się ukrywają nie znaczy,
że nie można było na ich miejsce wymyślić przynajmniej porównywalnych.
Tymczasem główną postacią dominującą na ekranie od początku do końca
jest zbieraczka złomu. Babsztyl tak antypatyczny, że nawet po pięciu
piwach bym się nią nie zainteresował. Jej partnerem jest typowy
„przerzut” (czyżby autorzy scenariusze śledzili wątek krakowski na forum
kibice.net?), którego motywy działania są zupełnie nie wyjaśnione i nie
przekonujące. W efekcie przez cały film – dla poprawności politycznej
czarnoskóry – facio waha się, czy się przyznać że był po ciemnej stronie
mocy, czy się nie przyznać – chociaż każdy mu na każdym kroku
uświadamia, że i tak wiadomo że kłamie.

Roboty.
To co naprawdę kochałem w Gwiezdnych Wojen to dwójka robotów: moim
zdaniem najfajniejsza para w historii kina. W epizodzie siódmym mamy
robota jednego (drugi się pojawia epizodycznie) jako „reinkarnację”
gadającego jedynie elektronicznie z poprzednich wersji. Już sam wygląd
tego nowego przyprawia o „załamkę” – najbardziej kojarzy mi się z
toczącą się futbolówką z mistrzostw Europy w Holandii przykrytą jakąś okrągłą czapką.
Jest szansa na uratowanie sytuacji na samym początku, ale zbieraczka
złomu nie chce go sprzedać za całkiem przyzwoitą cenę 60 porcji (sama za
swój dzienny zbiór złomu dostaje pół porcji). Przez ta fatalną decyzję
ten nieśmieszny i wkurzający robocik toczy się przez większość filmu,
najczęściej wstydliwie chowając się przed kamerą za innymi postaciami.
PROFANACJA.

Humor.
Pomimo wielu wad kolejnych epizodów zawsze zachowany był jakiś cień
humoru i żartobliwego podejścia do problemów. Tutaj zupełnie to
zatracono. Nie ma w tym filmie ani jednego momentu, w którym możnaby się
chociażby uśmiechnąć, a odpowiedzialny za humor robot z pkt 5 drażni i
żenuje. A nie śmieszy.

Długość.
Nikt się nie przejął, że fabuły było wszystkiego na godzinę, wielki hit
musi trwać ponad 2 godziny i nikt się nie będzie litował nad tymi
którym się nie podobał. Niezrozumiałe jest dlaczego nie wyszedłem z kina
po godzinie (a chciałem po 20 minutach jak poznałem holenderską
futbolówkę), przez co musiałem jeszcze przeżyć wydłużaną do granic
możliwości 30 minutową, niepotrzebną końcówkę – rodem jakby z
najgorszych wzorców Władcy Pierścieni (ale tam jednak coś przed końcówką
się działo).

Harrison Ford.
Pojawia się po jakiś 30 minutach filmu Han Solo (z kultowym operatorem
statku) i od razu Epizod 7 łapie trochę klimatu. Niestety tylko na
chwilę, bo Forda jest w Epizodzie 7 stosunkowo niewiele. A szkoda bo
mógłby, przynajmniej częściowo, uratować film.

Czarny charakter.
Do ideału Darth’a Vader’a są co prawda lata świetlne, ale przynajmniej
ta postać próbuje budować jakiś rys psychologiczny, ma jakieś emocje,
rozterki, motywacje. Do momentu paradowania w kultowej masce jest
całkiem dobrze, po zdjęciu troszeczkę gorzej, ale i tak na tle innych
bohaterów jest tutaj jakiś pomyk nadziei (Nowej Nadziei).

O jejku koniec.
Prawie koniec, bo największą zaletą tego filmu jest to, że nie mam
żadnej ale to żadnej ochoty iść na ten film jeszcze raz, przez co będę
miał więcej czasu żeby oglądać Portland Trail Blazers.