„Szajbus i pingwiny” – australijski Fuks (ocena 7/10)

Wkrótce okazuje się jednak, że charakterologicznie te oba psy łączy
jeszcze więcej. Otóż Szajbus jest generalnie zainteresowany tylko
żarciem. W obowiązkach ma wpisane co prawda pilnowanie kur, ale jakoś
specjalnie się nie pali do tego zajęcia. To i tak dobrze, że wzorem
swojego polskiego pobratymca, regularnie ich nie zagryza. W zamian
jednak robi spore zamieszanie w miasteczku, przez co jest na
cenzurowanym u miejskich władz.
Tymczasem dorośli mają inne problemy. Otóż populacja pingwinów na
wyspie, od której uzależniona jest przyszłość kilku bohaterów,
dramatycznie spada w wyniku agresji lisów. Jak widać nie tylko w
polskiej polityce: lis to szkodnik.
Nie trudno się domyślić już po tytule, że wybawicielem z całej opresji będzie australijski Fuks.

Familijne

Film ma wszystko, czym powinno się charakteryzować dobre kino familijne.
O głównym bohaterze już było. Dopasowują się postacie ludzkie:
zakręcony dziadek, rezolutna wnuczka, zatroskana mama. Dobrze zarysowane
są również postacie negatywne, dzięki czemu nie mamy problemów żeby
kibicować tym co trzeba. Pingwiny to filmowy samograj, o czym przekonał
się twórca dokumentu „Marsz pingwinów”.

Realizacja

Fabuła jest dosyć zgrabnie skrojona, i nic nie przeszkadza że
przewidywalna. Dialogi są naturalne i doprawione szczyptą humoru. Do
tego piękne zdjęcia.
Dobry przepis na kino familijne i udany produkt gotowy.
Są też inne zdania na temat tego filmu, ale może Gazetę ubodła krytyka lisa …