Niewykorzystany scenariusz.
Film cierpi na chorobę kina ambitnego: długie sceny, mało dialogów, rwany scenariusz.
ogląda się to niestety ciężko, a był materiał na solidny obraz.
Fabuła
Mélanie i Maxime to para
nastolatków. Ona skryta w sobie, nie zawsze mówi partnerowi co czuje. On
bardziej przebojowy, w końcu chce zostać profesjonalnym piłkarzem – w
dodatku bramkarzem, gdzie tym bardziej potrzebny jest twardy charakter.
Czasy mamy takie, że nikogo już nie dziwi uprawianie seksu przez
piętnasto-, szesnastolatków. Aktywność seksualna nie oznacza jednak
dojrzałości i automatycznego wejścia w obowiązki dorosłych. A takie
wyzwanie przed parą bohaterów szybko powstanie.
nastolatków. Ona skryta w sobie, nie zawsze mówi partnerowi co czuje. On
bardziej przebojowy, w końcu chce zostać profesjonalnym piłkarzem – w
dodatku bramkarzem, gdzie tym bardziej potrzebny jest twardy charakter.
Czasy mamy takie, że nikogo już nie dziwi uprawianie seksu przez
piętnasto-, szesnastolatków. Aktywność seksualna nie oznacza jednak
dojrzałości i automatycznego wejścia w obowiązki dorosłych. A takie
wyzwanie przed parą bohaterów szybko powstanie.
Kino ambitne
Sam scenariusz jest materiałem na dobry film. Niestety materiałem zmarnowanym. Z kilku powodów.
Głównym, to maniera kina określanego jako „ambitne”. Reżyser Guillaume Senez
popada w skłonność opowiadania historii długimi scenami, nieśpieszną
narracją, operowaniem obrazem zamiast słowem. To duży błąd, bo akurat
sceny wypełnione rozmową są ciekawe i dużo lepsze. Ale skłonność żeby
zmuszać widza do obserwowania przez kilka minut na bliskim zbliżeniu
twarzy bohatera, tylko po to żeby zasugerować iż to ujęcie wyjaśnia
motywy jego dalszego postępowania, jest silniejsze.
popada w skłonność opowiadania historii długimi scenami, nieśpieszną
narracją, operowaniem obrazem zamiast słowem. To duży błąd, bo akurat
sceny wypełnione rozmową są ciekawe i dużo lepsze. Ale skłonność żeby
zmuszać widza do obserwowania przez kilka minut na bliskim zbliżeniu
twarzy bohatera, tylko po to żeby zasugerować iż to ujęcie wyjaśnia
motywy jego dalszego postępowania, jest silniejsze.
Myśl przewodnia
Druga
wada to brak myśli przewodniej. Film skupia się momentami na wątkach
pobocznych, a najważniejsze wydarzenia pomija. Chyba zaszwankował tutaj
zarówno montaż, jak i dobór scen. Momentami film bardziej skupia się na
karierze piłkarskiej Maxime, podczas gdy na zdrowy rozsądek to problemy
Mélanie powinny zostać uwypuklone. Nie ma w tym filmie też
jednoznacznego prowadzenia głównych bohaterów. Momentami są oni
jednoznacznie przedstawiani jako niedojrzali, ale kilka scen później
wydaje nam się że powoli zaczynają dźwigać wyzwanie jakie ich dopadło.
wada to brak myśli przewodniej. Film skupia się momentami na wątkach
pobocznych, a najważniejsze wydarzenia pomija. Chyba zaszwankował tutaj
zarówno montaż, jak i dobór scen. Momentami film bardziej skupia się na
karierze piłkarskiej Maxime, podczas gdy na zdrowy rozsądek to problemy
Mélanie powinny zostać uwypuklone. Nie ma w tym filmie też
jednoznacznego prowadzenia głównych bohaterów. Momentami są oni
jednoznacznie przedstawiani jako niedojrzali, ale kilka scen później
wydaje nam się że powoli zaczynają dźwigać wyzwanie jakie ich dopadło.
Jest
niestety wiele scen wręcz absurdalnych, chociażby chowanie telefonu
komórkowego w skarpecie przez potencjalnego bramkarza podczas testów.
niestety wiele scen wręcz absurdalnych, chociażby chowanie telefonu
komórkowego w skarpecie przez potencjalnego bramkarza podczas testów.
Aktorzy
Ostatni
feler tego filmu to dobór aktorów. Są oni zupełnie nijacy,
niewyraziści, już nie mówiąc o tym że nie wzbudzają żadnej sympatii
widza. Generalnie to nie wiadomo, czy specjalnie pokazano ich takich
nijakich, czy reżyser chciał zasugerować że ponoszą karę za swoją
nieodpowiedzialność, czy też tak postrzega młode pokolenie (jako
nijakie, nudne i nie pozbierane życiowo).
feler tego filmu to dobór aktorów. Są oni zupełnie nijacy,
niewyraziści, już nie mówiąc o tym że nie wzbudzają żadnej sympatii
widza. Generalnie to nie wiadomo, czy specjalnie pokazano ich takich
nijakich, czy reżyser chciał zasugerować że ponoszą karę za swoją
nieodpowiedzialność, czy też tak postrzega młode pokolenie (jako
nijakie, nudne i nie pozbierane życiowo).
Aborcja
„Zatrzymaj” wchodzi do polskiej dystrybucji w okresie, gdy
znowu rozgorzała dyskusja o rozwiązaniach prawnych odnośnie rozwiązań
prawnych w zakresie przerywania ciąży. W kraju bohaterów filmu Seneza
istnieje bardziej liberalna ustawa. Opowiedziana historia może być
wtłaczana w nieskończoną argumentację przeciwników i zwolenników
przeciwstawnych zmian w prawodawstwie. Byłaby to niesprawiedliwe
podejście do tego obrazy, bo tak naprawdę nie opowiada on o aborcji,
mimo że jego kwestia jest głównym tematem przynajmniej pierwszej połowy
„Keeper’a”. Ale to film bardziej o niedojrzałości młodych ludzi i
trudności jakie mogą ich spotkać w efekcie nieodpowiedzialnego seksu.
znowu rozgorzała dyskusja o rozwiązaniach prawnych odnośnie rozwiązań
prawnych w zakresie przerywania ciąży. W kraju bohaterów filmu Seneza
istnieje bardziej liberalna ustawa. Opowiedziana historia może być
wtłaczana w nieskończoną argumentację przeciwników i zwolenników
przeciwstawnych zmian w prawodawstwie. Byłaby to niesprawiedliwe
podejście do tego obrazy, bo tak naprawdę nie opowiada on o aborcji,
mimo że jego kwestia jest głównym tematem przynajmniej pierwszej połowy
„Keeper’a”. Ale to film bardziej o niedojrzałości młodych ludzi i
trudności jakie mogą ich spotkać w efekcie nieodpowiedzialnego seksu.
Recenzje
FILMWEB:
” W Belgii, jednym z krajów podchodzących do tego zagadnienia dużo
mniej restrykcyjnie od Polski, sytuacja budzi dużo więcej wątpliwości”.
” W Belgii, jednym z krajów podchodzących do tego zagadnienia dużo
mniej restrykcyjnie od Polski, sytuacja budzi dużo więcej wątpliwości”.
Wyborcza: „Czy w tej grze emocji i praktycznych kalkulacji uda się „zatrzymać” dziecko?”.
Telemagazyn: „Główni bohaterowie, przez swoją lekkomyślność, są szalenie irytujący, chociaż nie można tego uznać za wadę”.