Film francuskiego reżysera André Téchiné. Reżyser wiekowy (73-letni), doświadczony, z inklinacjami do kina ambitnego.
W filmie „Mając 17 lat” dotyka problemów konfliktów nastolatków, trudności w wychowaniu, orientacji seksualnej i różnic społecznościowych.
Fabuła
Damian. Odludek. Kujon z dobrej rodziny. Matka – lekarka.
Thomas. Lubiany w szkole. Mieszkający na farmie. Dojeżdżający do szkoły.
Chłopcy się wybitnie nie lubią. Przy każdej okazji robią sobie na złość. Najchętniej by się pozabijali.
Pech chce że mama Thomasa jest chora i pomaga jej matka Damiana. W pewnym momencie wręcz sprowadza chłopca do siebie, żeby nie musiał dojeżdżać. Dwóch wrogów pod jednym dachem.
Chłopcy zresztą mają nie tyle problemy między sobą, ale bardzie z samym sobą.
Jak wszyscy w wieku 17 lat poszukują swojej drogi życia, próbują jakoś się odnaleźć w nieprzyjaznym środowisku.
Homoseksualizm
Od początku pachnie tym tematem, bo chłopcy niby się nienawidzą … ale „kto się czubi, ten się lubi”. Nie spoilerując trudno nie wyczuć tego już po kilkunastu minutach. Szczególnie, że każdy taki monotonny i nudnawy film wcześniej czy później zawiera motyw LGBT.
Wojna
W filmie jest jeszcze jeden wątek, który w pewnym momencie zaczyna dominować. Otóż ojciec Damiana jest żołnierzem przebywającym na misji wojskowej. Początkowo jest to o tyle istotne, że chłopiec czuje brak obecności ojca w domu. Ale jak wiadomo taka misja to też ryzyko, i w każdym momencie może się coś stać.
Tempo
Wolno, bo wolno, ale akcja się jakoś toczy. Zresztą dobrym zamysłem jest podział filmu na trzy … trymestry (to odniesienie do ciąży matki Thomasa, który to fakt łączy nienawidzących nastolatków). Nie da się ukryć, że film jest zwyczajnie nudny, ale jak ktoś lubi się rozkoszować klimatami – to może się wciągnąć.