Bardziej impresja niż film.
Wakacje nad basenem w tureckim ośrodku wczasowym. Córka ma lat kilkanaście, ojciec 131 – według córki, ale wygląda młodo. Pomimo sielanki odpoczynku skrywane są trudne problemy.
Pozornie w tym filmie nic się nie dzieje, co może być trudnością dla wielu widzów. Praktycznie każda scena skłania jednak do refleksji i ma drugie dno. Debiutująca szkocka reżyserka konsekwentnie utrzymuje niedopowiedzenia. Nawet jeżeli widz ma nadzieję na jakiś przełom, to on nie nadchodzi. A jednak film pozostaje na długo w refleksji widza. Dlatego powszechnie określa się jako taki, który można zarówno znienawidzić, jak i polubić.
Atmosfera przywodzi na myśl wspomnienia, impresje z życia. Współgra to z formą – duszną, rozedrganą, wąskimi kadrami, brakiem linearnej narracji, oderwanymi dialogami. Ułatwieniem w interpretacji jest sam tytuł, na szczęście nie tłumaczony przez polskiego dystrybutora. To historia rodzinna, smutna, czas słonecznych chwil minął bezpowrotnie.
Nie pasuje ten film do szerokiej dystrybucji. Nie pasuje do multipleksu. Pewnie wielu widzów będzie rozczarowana. Aczkolwiek może świadomość jest większa, bo nie widać masowego wychodzenia z sali.
Zalety:
+ konsekwencja w niedopowiedzeniach
+ drugie dno
+ ujęcia operatorskie
+ trafny tytuł (na szczęście bez polskiego tłumaczenia)
Minusy:
– trudny w odbiorze
– minimum treści
– nieodpowiedni dla multipleksów
Zwiastun:
produkcja: Wielka Brytania, Stany Zjednoczone
rok: 2022
gatunek: dramat
premiera: 3 lutego 2023
dystrybucja: M2 Films
-
reżyseria, scenariusz: Charlotte Wells
-
obsada: Francesca Corio, Paul Mescal, Celia Rowlson-Hall, Kayleigh Coleman, Sally Messham, Brooklyn Toulson, Harry Perdios