Idealny film dla amatorów długich ujęć.
Właścicielka restauracji w górskiej miejscowości zakochuje się w przybyszu. Miłość i małżeństwo napotkają nieoczekiwane przeszkody.
Gdy już się przebrnie przez początkowe ujęcia, jakieś … pół godziny, rysuje się zarys fabuły. Ma ona nawet swój dramatyzm i zwroty akcji. Jednak toczy się ślamazarnie, a dla reżysera wydaje się ważniejsze męczenie widza niewiele wnoszącymi obrazami. Fakt, jest tutaj: klimat gór, specyfika życia na wsi, codzienne czynności rolne. A nawet coś na kształt antycznego chóru. W obliczu miałkości narracji staje się to pretensjonalne.
Manieryzm realizacyjny gubi ciekawsze aspekty tego filmu. A są ciekawe nawiązania filmowe (nawet do animacji), muzyczne, malarskie. Także kulturowe – w końcu chór nie pojawia się przypadkowo. Jest bowiem ważny motyw dramatyczny: granic miłości, podtrzymywania małżeństwa, sytuacji rodzinnej w obliczu choroby, przekraczania granic seksualnych wobec nieletnich. Skrócone czasowo i spakowane do głównego wątku mogłoby stanowić ciekawe przesłanie. Ale zastosowane środki wyrazu powodują jedynie irytację widza oglądaniem nieruchawych, nomen omen, obrazków.
Film, na który podczas wysmakowanych festiwali tłoczą się ciekawi zastosowanych środków wyrazów widzowie, ale już w dystrybucji kinowej można rozkoszować się (ewentualnie przysypiając) samotnie na malutkiej sali kina studyjnego. Bardziej irytuje tych nielicznych, pozostając co najwyżej materiałem do przeintelektualizowanych recenzji.
Zalety:
+ realizm
+ górskie widoki
+ wiejski obraz egzystencji
+ granice miłości i małżeńskiego przywiązania
+ motyw chóru
Wady:
– reżyserski manieryzm
– zastosowane środki przekazu
– wydłużane sceny
– przesadne niedopowiedzenie
– ślimacząca się akcja
– jedynie dla zwolenników kina artystycznego
– odpowiedni na festiwale, nie na dystrybucję kinową
Zwiastun:
tytuł oryginalny: Drii Winter
produkcja: Szwajcaria, Niemcy
rok: 2022
gatunek: dramat
data premiery: 26 maja 2023
dystrybucja: Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
festiwale: Berlinale, Nowe Horyzonty, Saloniki
-
reżyseria, scenariusz: Michael Koch
-
muzyka: Jannik Giger, Tobias Koch
-
zdjęcia: Armin Dierolf
-
montaż: Florian Riegel
-
scenografia, kostiumy: Sara Giancane
-
obsada: Michèle Brand, Simon Wisler, Elin Zgraggen, Daniela Barmettler, Josef Aschwanden