Nie tak znowu futurystyczne …
Starzenie się społecznie skłania rząd do wprowadzenia programu ułatwiającego, psychicznie i finansowo, samodzielną decyzję o odejściu z tego świata.
Debiut japońskiej reżyserki. Ze względu na tematykę znalazł zainteresowanie i był nominowany do Oscara. Film ma podłoże dystopijno-fantastyczne. Jednak w przekazie jest typowym dramatem społecznym. Tytułowy pomysł wcale nie brzmi nieprawdopodobnie w obecnych czasach. W dodatku w Japonii (i całej Azji), gdzie problemy demograficzne są traktowane niezwykle poważnie.
Narracja oparta jest na historii kilku postaci. Problem starości ukazywany jest z różnych perspektyw. To nadaje obiektywizmu. Jednak chaotyczna narracja powoduje iż jest to mało angażujące. Brakuje jednoznacznego przekazu, nawet biorąc pod uwagę wielowarstwowość zagadnienia eutanazji i trudności w radzeniu sobie w podeszłym wieku.
To film trudny w odbiorze. Lansuje się bardziej na rzekomej popularności kina azjatyckiego. Nie widać tego w odbiorze szerszej widowni. Nawet jeżeli pojawiają się hity kin azjatyckiego, to większość tych produkcji nie zwabia publiczności, za wyjątkiem maniaków kina artystycznego.
Zalety:
+ przekaz społeczny
+ uchwycenie trudów starości
+ szeroki wachlarz bohaterów
+ uznanie krytyki i nominacja oscarowa
Wady:
– mało angażujące
– rozwleczone
– pozbawione jednoznacznego przekazu
– trudne w odbiorze
– marna frekwencja
Zwiastun:
produkcja: Japonia, Filipiny, Francja, Katar
rok: 2022
gatunek: dramat
data premiery: 26 maja 2023
dystrybucja: Aurora Films
-
reżyseria, scenariusz: Chie Hayakawa
-
muzyka: Rémi Boubal
-
zdjęcia: Hideho Urata
-
montaż: Anne Klotz
-
scenografia: Setsuko Shiokawa
-
obsada: Chieko Baishô, Hayato Isomura, Stefanie Arianne, Taka Takao, Yumi Kawai, Hisako Ohkata, Kazuyoshi Kushida, Yusaku Mori, Yoko Yano