Francuskie kino kameralne stawiające na rodzinne relacje i emocjonalną subtelność.
Juliette (Izïa Higelin), samotna kobieta po trzydziestce, przyjeżdża z Paryża do swojej rodzinnej miejscowości w południowej Francji. Formalnie – po to, by zająć się chorą matką, nieformalnie – by odpocząć od miejskiego zgiełku i przebytej depresji. W rodzinnym domu spotyka ojca (Jean-Pierre Darroussin), z którym od lat ma trudne relacje, oraz siostrę, która prowadzi życie skrajnie odmienne od jej własnego. Pojawiają się też inni członkowie rodziny, sąsiedzi, byli znajomi – wszyscy żyjący według własnych, często niepokojąco osobliwych zasad.
Fabuła
Niestety, te perypetie ukazane są w sposób mało angażujący – dialogi są przeciętne, a rodzinne interakcje pozbawione głębi czy emocjonalnego napięcia. Nie pomagają również dziwne sceny – jak choćby nagość jednej z bohaterek w ogrodzie, która bardziej dziwi niż służy czemukolwiek.
Niedopowiedzenia
Pod pozorem spokoju i prowincjonalnej rutyny kryje się emocjonalny chaos – wzajemne pretensje, niedopowiedzenia, dawne traumy. Juliette nie jest bierna, ale jej próby wejścia w dialog z rodziną kończą się zazwyczaj fiaskiem. Zamiast katharsis – rosnące napięcie. W tle przewija się motyw przemijania i pogodzenia się z ograniczeniami innych i samego siebie, ale film nie pogłębia tych tematów – raczej o nich wspomina.
Interakcje
Ciekawym, choć słabo wykorzystanym elementem fabularnym jest wątek relacji Juliette z dużo młodszym chłopakiem z sąsiedztwa, co mogło wnieść jakiś powiew świeżości – ale ostatecznie jest to tylko epizod. Z kolei matka Juliette, obecna głównie ciałem (często dosłownie), reprezentuje postawę totalnego dystansu wobec rzeczywistości – kontrowersyjna scena z jej nagością w ogrodzie symbolizuje ten brak granic, ale też niezrozumiałą ekscentryczność.
Rodzina
Film miał potencjał, by wzruszyć lub chociaż skłonić do refleksji nad naturą rodzinnych relacji – ale jego scenariusz nie oferuje ani oryginalnych sytuacji, ani pogłębionych postaci. Większość bohaterów mówi i zachowuje się sztucznie, jakby ktoś próbował odtworzyć emocjonalną głębię francuskiego kina sprzed dwóch dekad, ale zapomniał o dialogach, które niosą znaczenie. W dodatku to film okropny dla miłośników zwierząt: kotów, a szczególnie kaczuszek.
Mury
To, co jednak na moment przykuwa uwagę, to… muzyka. Jeden z bohaterów słucha piosenki łudząco podobnej do „Murów” Jacka Kaczmarskiego. To nie przypadek – okazuje się, że kultowy utwór polskiego barda oparty został na katalońskiej pieśni „L’estaca” z 1968 roku autorstwa Lluísa Llacha. Dla widza z Polski może to być zaskakujący, choć jedyny wartościowy element tej produkcji.
Podsumowanie
Reszta pozostaje w cieniu. Historia się wlecze, postacie są nijakie, a reżyseria nie wnosi niczego świeżego. Pozostaje uczucie, że „Wiosna Juliette” to kino rodzinne tylko z nazwy – bo emocjonalnego rezonansu tutaj brak.
Atuty:
- wyrazista Izïa Higelin jako Juliette
- prowincjonalne lokacje
- małomiasteczkowe klimaty
- kameralne sceny dialogowe
- ciekawy wątek muzyczny („L’estaca” – pierwowzór „Murów”)
- odważna nagość
- podszyte poczuciem humoru
Mankamenty:
- skromna fabuła
- monotonia narracyjna
- sztuczne dialogi
- płaskie postacie
- brak przesłania
- przerysowane motywy komediowe i uczuciowe
- smutny los kaczuszki
Film polecany dla:
- widzów zainteresowanych relacjami międzypokoleniowymi
- tropiących rodzinne tajemnice z przeszłości
- pogrążonych w depresji
- fanów kultury francuskiej i małomiasteczkowych prowincji
- osób poszukujących kontemplacyjnego, powolnego kina obyczajowego
- lubiących motywy kobiece w kinie
- odbiorców o wysokiej tolerancji na narracyjną stagnację i niedopowiedzenia
- kinomanów, którzy nie boją się starczej nagości
- amatorów rubensowskiej estetyki
- zainteresowanych nietypowym malarstwem
- pensjonariuszy domów spokojnej starości
- ciekawych genezy „Murów” Kaczmarskiego
Zwiastun:
- reżyseria: Blandine Lenoir
- scenariusz: Blandine Lenoir, Maud Ameline
- obsada: Izïa Higelin, Sophie Guillemin, Jean-Pierre Darroussin, Noémie Lvovsky, Salif Cissé, Éric Caravaca, Thomas de Pourquery, Leny Morand, Liliane Rovère
tytuł oryginalny: Juliette au printemps
produkcja: Francja
rok: 2024
gatunek: komediodramat rodzinno-społeczny
premiera: 20 czerwca 2025 roku
dystrybucja: Aurora Films
obejrzane we wtorek, 8 lipca 2025 roku, o godzinie 19:30 na małej sali kina Elektronik