Trzeba mieć wyjątkowy talent, żeby zepsuć taki potencjał.
Andy Sachs traci pracę podczas gali wręczenia prestiżowych nagród dziennikarskich. Otrzymuje propozycję objęcia działu publicystyki i reportażu w medialnym imperium Mirandy Priestly – swojej byłej, autokratycznej szefowej.
Fabuła
Porażka tego filmu zaczyna się od scenariusza. Twórcy mogli wykorzystać symetryczne nawiązanie do sprawdzonego pomysłu, ale postawili na piętrowe intrygi, które szybko tracą sens. Już początek budzi zgrzyt: całe zespoły pracowników są zwalniane SMS-em dokładnie wtedy, gdy dział święci medialny sukces. Ten motyw wygląda sztucznie i od razu osłabia wiarygodność opowieści.
Suspens
Równie problematyczny jest sposób powrotu protagonistki do firmy, w której zaczynała karierę. Scenariusz prowadzi ją tam na skróty, bez przekonującej motywacji i emocjonalnego ciężaru. Kolejne rozwiązania wypadają jeszcze gorzej, bo film coraz mocniej ucieka w absurdalne zwroty akcji. Zamiast rozwijać relacje znane z pierwowzoru, mnoży niepotrzebne komplikacje.
Energia
Efekt jest fatalny. Historia sprawia wrażenie, jakby nie miała jasnego kierunku. Nie angażuje, nie buduje napięcia i pozostawia obojętność nawet wobec postaci, które wcześniej miały charyzmę oraz wyrazisty charakter. W tej kontynuacji znane bohaterki wracają, ale energia oryginału zostaje rozmieniona na chaotyczne pomysły.
Andrea
Jeszcze gorzej wypada kreacja postaci. Także tutaj twórcy zdecydowali się na istotne odstępstwa od pierwowzoru, momentami wręcz na zmiany charakterologiczne. Andy wraca jako kobieta doświadczona zawodowo i pewna siebie, lecz scenariusz pokazuje tę dojrzałość przez chaos działania. W efekcie bohaterka traci urok ambitnej, lekko nieporadnej pracowniczki, która w pierwszej części stopniowo uczyła się zasad bezwzględnego świata mody.
Emily
Postać Emily również została poprowadzona w absurdalnie przerysowanym kierunku. Jej ambicja, wcześniej zabawna i podszyta desperacją, tutaj zostaje nadmiernie wyeksploatowana. W pierwowzorze przyciągała ciętym językiem, nerwem i przesadną ambicją. W kontynuacji staje się irytująca oraz męcząca, bo film stale podbija te same cechy, aż do utraty komediowego wdzięku.
Miranda
Największym rozczarowaniem pozostaje jednak przemiana charyzmatycznej szefowej wydawnictwa. Bohaterka, która wcześniej dominowała chłodem, kontrolą i niepodważalnym autorytetem, zupełnie traci swoją charyzmę. Scenariusz odbiera jej aurę postaci, która jednym spojrzeniem potrafiła zmienić atmosferę sceny. W zamian dostaje łagodniejszą, mniej wyrazistą wersję, pozbawioną dawnej siły. Efekt jest szczególnie dotkliwy, bo właśnie Miranda stanowiła rdzeń tego świata. Nawet jej charakterystyczne „to wszystko” nie wybrzmiewa ani razu.
Moda
Te elementy powodują, że film jest całościowym rozczarowaniem. Nie ratuje go dbałość o kostiumy i scenografię. To, że przyciąga tłumy i zarabia na siebie, także nie stanowi żadnej obrony dla twórców. Na szczęście zawsze można wrócić do znakomitej „jedynki”.
„Diabeł ubiera się u Prady 2” ma wszystkie atuty, aby stać się największym kinowym rozczarowaniem 2026 roku. Prawdziwa Miranda Priestly by na to twórcom nie pozwoliła.
Atuty:
- eleganckie kostiumy
- dopracowana scenografia
- rozpoznawalny świat mody
- sprawna realizacja techniczna
- obecność znanych bohaterek
- tematyka kryzysu mediów
- nostalgiczny powrót do świata Runwaya
Mankamenty:
- słaby scenariusz
- absurdalne zwroty akcji
- sztuczny punkt wyjścia
- nieprzekonujący powrót bohaterki
- chaotyczne prowadzenie fabuły
- brak napięcia
- płytko potraktowany temat mediów
- źle poprowadzona przemiana Mirandy
- przerysowana Emily
- Andy pozbawiona dawnego uroku
- bez emocjonalnego ciężaru
- rozmieniona charyzma pierwowzoru
- pozbawiony jasnego pomysłu
Polecane dla:
- fanów pierwszej części
- ciekawych powrotu dawnych bohaterek
- oglądających głównie dla kostiumów
- odbiorców nastawionych na nostalgię
- fanów świata mody
- widzów odpornych na fabularne absurdy
- osób, które lubią legacyquele
- tych, którzy chcą samodzielnie porównać sequel z pierwowzorem
- dziennikarzy, stażystek, kreatorów mody
Zwiastun:
- reżyseria: David Frankel
- scenariusz: Aline Brosh McKenna, na podstawie postaci stworzonych przez Lauren Weisberger
- zdjęcia: Florian Ballhaus
- montaż: Andrew Marcus
- scenografia: Jess Gonchor
- dekoracja wnętrz: Stephanie Q. Bowen
- kostiumy: Molly Rogers
- muzyka: Theodore Shapiro
- dźwięk: Lidia Tamplenizza, Paul Urmson
- obsada: Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt, Stanley Tucci, Kenneth Branagh, Simone Ashley, Justin Theroux, Lucy Liu, Patrick Brammall, Caleb Hearon, Helen J. Shen, Pauline Chalamet, B.J. Novak, Tracie Thoms, Tibor Feldman
tytuł oryginalny: „The Devil Wears Prada 2”
produkcja: Stany Zjednoczone
gatunek: komediodramat modowo-dziennikarski
rok: 2026
data polskiej premiery: 1 maja 2026
dystrybucja: Disney
Obejrzany w środę 6 maja 2026 roku o godzinie 18:00, w kinie Cinema City Sadyba Best Mall